ชีวิตช่างเรือเหาะ

เนื่องด้วยพุธที่ผ่านมา ได้ไปร่วมงานเปิดตัว exteen ver. ใหม่ ของเพื่อนต่ายสุด love เลยมีแรงบันดาลใจ

มาเขียน blog ใหม่อีกครั้ง ว่าด้วยการบ่นชีวิตประจำวัน รวมถึงงานที่ค่อนข้างประหลาดกว่าชาวบ้าน

(ดูซิ คราวนี้จะได้ซักกี่น้ำ)

 

เริ่มด้วยการอธิบายถึงงานที่ทำดีกว่า นั่นคือการเป็นช่างเรือเหาะ ทีนี้หลายคนอาจสงสัยว่าเรือเหาะคืออะไร

อ่ะ พาไปดูคร่าวๆดีกว่า

รูปร่างก็อย่างที่เห็น คือคล้ายๆบอลลูนขนาดใหญ่ แต่ต่างกันที่ข้างล่างจะมีที่นั่ง

และเครื่องยนต์ที่ใช้ในการบังคับทิศทางที่จะไป โดยนั่งได้ 2 คน และใช้ helium ในการลอยตัว

 

ส่วนโรงเก็บ หรือ hangar ของเรา ก็อยู่ใน Kantana movie town ศาลายา ห่างจากมหิดลมา

10 กม.(เท่านั้น??) ในรูปเป็นตอนสร้างยังไม่เสร็จ แต่ปัจจุบันสวยกว่าในรูปนิดนึง 55

ซึ่งงานในช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรมากไปกว่าการ start เครื่อง เพื่อเตรียมพร้อมบินวันละประมาณ 15 นาที

เอาไว้วันหลังคงได้เขีัยนถึง ส่วนวันนี้ไปก่อนละ ร้อนมากมาย

edit @ 19 Oct 2007 13:48:43 by @ri

เมื่อวานได้มีโอกาสไปงานหนังสือฯซะที โดยปีนี้น่าจะเป็นปีแรกที่ได้ไปงานวันเดียว

เนื่องจากท่านแม่บอกว่า ไม่อยากไปเสียเงิน โดยปีนี้มีคนที่ผมรัก + 1 เพื่อนซี้ไปลุยงานด้วยกัน

 

บรรยากาศด้านนอกค่อนข้างจะเงียบเหงากว่างานเมื่อต้นปี เนื่องจากไม่ได้ควบงานหนังสือนานาชาติ

เข้าไปด้วย แถมตอนไปถึง ฟ้าก็สลัวแล้ว เลยไม่ได้ถ่ายรูปมาซักรูป เอาว่า ไปดูในงานเลยละกัน

 

เริ่มด้วยเดินเข้าไปใน hall ใหญ่้ เพราะชอบเดินในที่กว้างๆก่อน บูธโดยรวมก็เหมือนปีที่ผ่านๆมา จะต่าง

กับงานเมื่อต้นปี ก็คืออย่างที่บอกไปแล้วว่าไม่ได้พ่วงงานหนังสือนานาชาติเข้ามา ดังนั้นบูธที่เป็นหนังสือ

ต่างชาติเลยหายไป เหลือแต่ของไทย ซึ่งก็ทำให้คนเดินกันทั่วๆดี (งานต้นปี ช่วงบูธที่มาจากต่างประเทศ
จะโหรงเหรงมาก )

 

บรรดาบูธใหญ่ๆ ยังมาร่วมงานกันครบ คนเพียบเหมือนเดิม

คนที่มาด้วยกับผมก็เดินดูไปเรื่อย ส่วนผมก็ถ่ายบรรยากาศงานมากกว่า เพราะรู้สึกว่าความสนใจ

ในการอ่านจะลดลง แถมมองๆไปไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า หนังสือสมัยนี้ มีแต่อะไรที่ ไม่น่าอ่านเท่าไหร่

(ส่วนตัวก็ไม่ค่อยอ่านนิยายอยู่ละ) ไอ้ที่หนักก็หนักไป ไอ้ที่ไร้สาระก็ไร้สาระเกินไป เอ หรือว่าเพราะเราจะอยู่ในช่วง

อายุที่จะโตก็ไม่โต จะเด็กก็ไม่เด็กหรือเปล่าเนี่ย อ่ะๆ ดูรูปต่อ ย้ายกันไป hall ย่อยบ้าง

ทางเ้ข้าสวยเชียว

บูธนี้ชอบเป็นพิเศษ

talking dict ที่มาทุกงาน

หมากรุกนี้ เจ๋ง แต่เวลาเล่น น่าจะงงๆอยู่นะ ตัวไหนเป็นตัวไหน

ปีนี้ วิบูลย์กิจมาด้วย!!

บูธนี้โปสการ์ดสวยๆเยอะเหมือนกัน

หมดนี่ เล่มละ 100!!

นอกนั้นก็ไม่ได้ถ่ายอะไรมามาก เพราะส่วนที่เป็นบูธย่อยไม่ค่อยได้แต่งกันสวยมาก อีกทั้งก็คล้ายๆ

ของปีก่อนๆ ใครที่เคยไปก็คงรู้ๆอยู่ แถมตำแหน่งก็เหมือนๆเดิม เรียกว่า ใครไปบ่อย ก็เดากันได้

ว่าสนพ.ไหน อยู่ตรงไหน

หลังจากเดินเมื่อยกันได้ที่ อีกทั้งมีประกาศไล่ว่างานจะปิดแล้ว ก็เลยย้ายกันไปหาของกินที่ Central ลาดพร้าว

ซึ่งทำให้ผมเพิ่งรู้ว่าด้านหลังมันปรับปรุงไปมาก เรียกว่า ต่อไปน่าจะเดินง่ายขึ้นละ(หรือจะยากขึ้น เพราะคนเยอะหว่า)

สุดท้าย แต่ไม่ท้ายสุด เป็นธรรมเนียมที่ต้องโชว์หนังสือที่ได้มากันหน่อย

เริ่มจากของคนที่ผมรัก คนนี้บอกว่า ไม่ได้อยากไปเดินงานเลยนะเนี่ย แค่ตามๆไปด้วย

หมดไปเกือบพัน 555+

ของเ้จ้าเพื่อนรัก รู้สึกมีแต่สาระนะเนี่ย 55+

ของกระผมเอง ซึ่งเป็นคนชวนทุกคนไป หมดไป 44 บาทถ้วน

 

ปิดท้าย ขอให้เพื่ิอนๆที่รักการอ่านทุกคน อย่าพลาดงานนี้ละกันคับ ไม่้งั้นรอไปอีกหลายเดือนนะ หุหุ

แต่เวลาไปก็ระวังเงินในกระเป๋าให้ดีล่ะ อาจละลายได้ไม่รู้ตัว อิิอิ

วันนี้เริ่มรู้สึกได้ว่าลมที่พัดผ่านมาสัมผัสร่างกาย เริ่มเป็นลมของฤดูหนาวแล้ว รู้สึกเย็นสบายดีจัง

และมันจะดีมาก หากเช้านี้ไม่เจอเรื่องแย่ๆ

 

เรื่องแรกเป็นความโง่ของตัวเอง หลังจากที่พี่ป๊อบ(รุ่นพี่ที่ทำงาน)โทรมาบอกด้วยความหวังดีว่า

ถนนประชาชื่น-นนทบุรี อันเป็นเส้นทางที่ผมใช้ไปทำงานประจำนั้น มีรถทัวร์จอดเสียขวางถนนอยู่

ทำให้รถติดมาก ให้อ้อมมาทางแจ้งวัฒนะแทน

ดังนั้นผมจึงเปลี่ยนเส้นทาง จากที่จะข้ามสะพานแยกวิภาฯ มาวิ่งถนนวิภาฯแทน แต่หลังจากกลับรถ

จะมุ่งหน้าเข้าหลักสี่ ก็ให้มีอะไรมาดลใจให้ตามป้ายที่บอกทางไป แคราย แทน

สรุปว่าวิ่งวนไปตั้งนาน กลับมาตีนสะพานข้ามแยกวิภาฯเหมือนเดิม และก็ต้องไปวิ่งเส้นประชาชื่น

เหมือนเดิม(เนื่องจากถ้าจะกลับรถไปเข้าแจ้งวัฒนะก็ไกลอีก)

สรุป ไปทำงานสาย 20 นาที ยังดี ที่งานน้อยอยู่ละ

 

เรื่องเซ็งที่ 2 คือเมื่อมาถึงโรงเก็บศาลายา ผมก็เริ่มงาน print พยากรณ์อากาศอันเป็นงานประจำ แต่จู่ๆก็มีเสียง

พรึ่บ คอมดับ ขอบคุณมาก ไฟจะดับก็ไม่รีบดับ ดันมาดับตอนสั่ง print งานไปแล้ว

คิดกับตัวเองเพื่อให้หายเซ็งว่า ช่างมันเถอะ ไม่ได้ออกค่าหมึกเอง 55+

==========================================

ที่นี่(ศาลายา)เมื่อเข้าหน้าหนา่วแล้ว ลมก็เริ่มพัดเข้ามาเหมือนกัน ดังนั้นท่าทางว่าเรือเหาะจะออกไปบิน

ช่วงเช้าไม่ได้แน่ๆ ต่อไปจะเกิดปัญหามั้ยเนี่ย เมื่อต้องบินทำการค้า คิดแล้วก็น่าห่วงแฮะ

 

หลังจากบ่นแล้ว ก็ลงรูปอีกตามฟอร์ม

สนามบินพร้อมแล้ว เหลือแต่รองาน

ขณะจอดในโรงเก็บ ต้องเสียบแบตเตอรี่ เพื่อเปิดระบบรักษาสมดุลฮีเลียม - อากาศ

อันว่า ภายในตัวบอลลูนใหญ่ๆนั้น ไม่ได้มีแต่ฮีเลียมเท่านั้น แต่ต้องมีถุงลมซ้อน เพื่อใส่อากาศ

เข้าไปด้วย อาจจะสงสัยว่าเพื่ออะไร ก็เพื่อหน่วงตัวเรือเหาะให้หนักขึ้น เวลาต้องการลดระดับเพดานบิน

นั่นเอง(หลักการเดียวกับเรือดำน้ำ) โดยดูดลมเข้าไปโดยใช้พัดลม และปล่อยออกผ่านทางวาล์วปากกลมๆ

ถ้าคิดไม่ออก ให้นึกถึงปากท่อระบายน้ำเล็กๆละกัน

ภายใน cabin ใช้จอยสติ๊กบังคับแพนหาง ยังกะพวก airbus เลย(แต่ห่วยกว่ามาก)

สังเกตคันบังคับสีเหลืองๆ เป็นคันเร่งมือ เอาไว้เบา-เร่ง ความเร็วรอบเครื่องยนต์

ซึ่งจริงๆมันจะต้องสามารถปรับแรงหนืดได้ แต่ด้วยความห่วยของมัน ทำให้มันไม่ค่อย

จะหนืดแล้ว เวลาเร่งๆไปแล้ว ถ้าปล่อยมือ มันจะลดความเร็วลงโดยอัตโนมัติ ทำให้

เวลาทดสอบเครื่องแล้วผมต้องการ maintain ความเร็วรอบเครื่องยนต์ จะต้องจับมันเอาไว้

ซึ่งที่บางตำแหน่งนั้น มันเมื่อยมากจริงๆพับผ่า

basic instrument เหมือนเครื่องบินทั่วไป ซ้ายบนเป็นความเร็ว(ตอนถ่ายน่ะ จอดอยู่นะครับ

แต่ยังไม่ได้ cal เครื่องมือให้ชี้ 0) ขวาบนวัดความเร็วแนวดิ่ง(วัดว่าเราเพิ่ม-ลด เพดานบินด้วย

ความเร็วเท่าไหร่) อันล่าง วัดความสูง ทั้งหมดใช้หน่วย metric ครับ (สูงเป็น เมตร เร็วเป็น กิโลเมตรต่อวินาที)

 

ว่าแต่บอกว่าสบายอยู่แหม่บๆ เขียนเสร็จปุ๊บ อากาศร้อนเลยแฮะ

เนื่องจากวันนี้ไม่ได้ทำงาน และช่วงนี้ขับรถเยอะ เลยจับเรื่องนี้มาบ่นเล่นดีกว่า

 

เริ่มจากเรื่องที่น่าบ่นมาก นั่นก็คือ ขณะเติมน้ำมันตอนเช้า ก็พบว่า ราึคามันขึ้นไปอีก step แล้ว

โอว แม่เจ้า 91 ราคาแตะ 30/ลิตรแล้วหรอเนี่ย ก็ต้องกล้ำกลืนเติมต่อไป จะจอดรถไว้บ้าน

ก็ไม่มีการคมนาคมที่ดีพออีก เฮ้อ

เรื่องต่อมา ว่าด้วยการเดินทาง เนื่องจากเมื่อก่อน เป็นคนนั่งรถอย่่างเดียว ถนนหนทางก็ไม่เคยคิดจะจำ

พอต้องมาขับเอง ก็เลยมีเพื่อนสนิทที่ชื่อว่า หลง โดยไม่ได้ตั้งใจ

เรื่องว่าหลงจนเบื่อ พลางโทษไปว่าถนนหนทางในกทม.นี่มันช่างน่างงซะจริง บางทีกางแผนที่แล้วยังหลง

เนื่องจากมันมีถนนก็จริง แต่มันไม่ให้วิ่ง ทั้งวันเวย์บ้าง ทั้งปิดซ่อม บางทีก็ไม่ให้วิ่งมันซะดื้อๆ

ฉะนั้นบางครั้งเวลาไปในที่ไม่คุ้น ก็ต้องหลงซะ เสียค่าน้ำมันเป็นค่าโง่ไป บางทางไปบ่อยๆก็ยังงงได้

ยกตัวอย่างเช่นสิ่งที่จะเขียนในวันนี้ นั่นคือ ด้วยโชคชะตาพาให้ต้องขับรถจากบ้านไปยังรพ.ศิริราชบ่อยๆ

(และคงจะเป็นแบบนี้ไปอีกหลายปี) ไอ้ชีวิตเราที่ผ่านมา ก็วิ่งวนๆแต่แถวบ้าน ไปสยามได้ก็โคตรเก่งละ

คราวนี้ต้องข้ามแม่น้ำ ข้ามฝั่งกทม.กันเลย เรีัยกว่า ไกลทีเดียว

ไปครั้งแรกๆก็ประเดิม หลงไปตามระเบียบ จะกลับลาดพร้าว เล่นไปโผล่คลองประปาแถวประชาชื่นเฉย

ครั้งต่อๆมาก็หลงไปบางซื่อบ้าง จนครั้งที่ 3 ก็กลับได้อย่างสวัสดิภาพ

แต่ขาไปนี่ยากกว่า เพราะไม่ชินถนนแถวกลางเมืองอย่างยิ่ง วิ่งวนไปวนมา เรียกว่า ต้องไปถึงกว่า 5 ครั้ง

จึงจะวิ่งรถได้ตามแผนที่วางไว้

ทางที่ใช้ในปัจจุบัน

จะตั้งต้นจากถ.ลาดพร้าว วิ่งเข้ารัชดา เลี้ยวขวาแยกพระราม9 ตรงไปนิด ซ้ายเข้าสะพานที่ไปลงแถวๆรพ.พญาไท1

กลับรถบนสะพาน วิ่งลงแถวรพ.พญาไท1 ข้ามสะพานข้ามแยก เพื่อเข้าถ.ศรีอยุธยา ตรงยาวๆไปจนถึง

ถ.ราชดำเนินนอก ก็เลี้ยวซ้ายเข้าถ.นั้นซะ จากนั้นตรงยาวไปอีก ถึงแยกตัดเข้าถ.วิสุทธิ์กษัตริย์ ก็เข้าถ.นั้น

แล้วขึ้นสะำพานพระราม8 ไปเลย จากนั้นก็ตามป้ายบอกทาง ศิริราช ไปเรื่อยๆ ลงสะพานนั้น แล้วข้ามสะำพาน

อรุณอมรินทร์เพื่อซ้ายเข้าทางหลังรพ.ก็จะเจอที่จอดรถละ

ขากลับก็เช่นกัน ต่างตรงที่ พอลงสะพานพระราม8แล้ว จะเลี้ยวซ้ายเข้าถ.ราชสิมา(ถ้าจำไม่ผิด) จากนั้น

ก็เลี้ยวขวาเข้าถ.ศรีอยุธยาได้เลย แล้ว follow กลับทางเดิม

 

ที่เขียนเล่ามายืดยาว ก็เพื่อจะถามผู้ที่เข้ามาอ่าน เผื่อจะชำนาญทางแถวนั้น ว่ามันมีทางไหนที่สั้นกว่านั้น

และรถติดไม่มากมั้ยคับ ถ้ามีก็ comment ไว้เลย ก็ขอบคุณมากๆ

=======================================

แถมอีกเรื่อง เนื่องจาก วิ่งรถทางนั้นกลับกับเจ้าเพื่อนรัก เลยได้คุยกันว่า เออ ถนนในกทม.นี่ วิ่งไปได้ทั่วไทยเลย

เพราะว่า มีถนนที่ใช้ชื่อเป็นจังหวัดต่างๆอยู่เพียบ ฮา

เลยคิดรวบรวมเล่นๆมาซะเลย ได้รายชื่อดังนี้

พิษณุโลก (บ้านเกิดผม)

สุโขทัย

(พระนคร)ศรีอยุธยา

นครราชสีมา

เพชรบุรี

กำแพงเพชร

edit เพิ่ม

นครสวรรค์

นครปฐม

นราธิวาส(ราชนครินทร์) credit เ้จ้าเพื่อนรัก หุหุ

นึกออกแค่นี้แฮะ ใครคิดออกเพิ่ม ลงไว้ใน comment ได้เลย ตอนนี้ ขอตัวไปกินข้าวก่อนล่ะคับ หุหุ

เอ้อ ก่อนไป ลงรูปแถมดีกว่า เป็นบรรยากาศ การเ้ฝ้าติดตามอาการประชวรขององค์พระบาทสมเด็จพระเ้จ้าอยู่หัว

ของเหล่าพสกนิกร ด้านหน้าศาลา 100 ปีศิริราช และใต้ตึกเฉลิมพระเกียรติ ฮะ

คะแนนไม่ได้ดีเด่อะไรเล้ย แต่ก็ถือว่าโอเค เมื่อเทียบกับเวลาในการเตรียมตัวที่มีอยู่น้อยนิด

พร้อมกันนี้ก็ขอขอบคุณพี่ยอด ที่ให้ยืมหนังสือนะครับ แม้จะไม่ได้ทำงานด้วยกันแล้ว แต่มิตรภาพ

ก็ไม่เสื่อมคลายไปตามเวลา ซึ้งใจจริงๆ

Listening ได้เยอะกว่าที่คิด ตอนทำ มั่วไปเพียบ

Reading เพราะนอนก่อนสอบไปน้อย passage สุดท้ายอ่านแล้วหลับ

ตื่นมาจะกา เค้าบอกหมดเวลาพอดี ต้องกามั่วให้ครบไป 

Writing น่าจะได้ซัก 20 นะ  ก็ถือว่าไม่แย่มาก

 

รอก่อนนะ MIS มีเงินแล้วจะรีับไปสมัครน๊าาา (แต่อีกนาน กว่าจะได้เรียน 55)