UNNAMED BLOG

1 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก

 

 

ห่างหายจากการเขียน blog ไปนาน เนื่องจากแปรสภาพจากคนทำงานมาเป็นนิสิตอีกครั้ง

เลยคิดว่าชีวิตไม่ได้มีอะไรน่าสนใจจะมาเขียนเล่าอีก จนกระทั่งไปอ่าน tag เรียน..อย่างคนมีกึ๋น

จาก blog master ต่าย เลยคิดว่่า น่าจะเขียนด้านที่ตัวเองเรียนบ้าง เพราะคงน่าสนใจอยู่บ้าง

แต่ที่ผ่านๆมามีมหกรรมปั่น project ในวิชาที่เรียนชนิดได้นอนวันละ 4 ชม. เลยเพิ่งมาว่างเขีัยน

เริ่มเลยละกันเนอะ

 

ตอนนี้กำลังเรียนคณะอะไร สาขาอะไรอยู่?

 ปัจจุบันเรียนระดับบัณฑิตศึกษาสาขา IT ธุรกิจอยู่ แต่อยากเขียนถึงสาขาจบมาคือ

วิศวกรรมการบิน(aerospace engineering) จากม.เกษตรศาสตร์ ครับ

 

 - สาขาที่เรียน เรียนยังไง เรียนอะไรบ้าง?

 ข้อนี้ขอเล่ายาวๆ เพื่อเป็นแนวทางให้น้องๆที่สนใจด้านนี้นะครับ

ก่อนจะเข้าคำตอบ ขอเพิ่มคำถามเองก่อนว่า ถ้าจะเรียนด้านนี้ ควรมีความสนใจด้านไหน

 

เท่าที่ประสบพบเจอมา หลายๆคนจะมองภาพไม่ออกว่าสาขานี้เรียนไปทำอะไร เพราะมีบ้าง

ที่คิดว่าเรียนเพื่อไปเป็นนักบิน เพื่อเป็นช่าง หรือบางคนก็งงไปเลยว่าทำอะไรได้คิดแต่ว่า

ชื่อมันเท่ดี ก็ขอตอบแบบสิ้นคิดอีกว่า เรียนเพื่อเป็น วิศวกรอากาศยานครับ อันว่าวิศวกรไม่ได้

หมายความว่าเราจะเรียนไปซ่อมบำรุงโดยตรง ไม่ได้เรียนเพื่อให้เข้า cockpit ไปแล้ว ใช้ instrument

ได้ทุกตัว ชนิดแทบจะบินแทนนักบินได้ ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิด วิศวกรก็คือผู้ที่ทำการออกแบบ

โดยใช้ศาสตร์ต่างๆที่เกี่ยวข้อง และใช้ศาสตร์อีกหลายๆด้านในการ prove ว่าการออกแบบของเรานั้น

มีความปลอดภัย พิสูจน์ได้ทางวิทยาศาสตร์  และสามารถผลิตได้จริง ดังนั้นถ้าจำกัดความง่ายๆก็คือ

สาขานี้ เรียนเพื่อเข้าใจถึงหลักการออกแบบอากาศยาน ครับ

 

ใครที่อยากเรียนเกี่ยวกับช่างอากาศยานผมแนะนำ สถาบันการบินพลเรือน ที่นั่นเค้ามีแผนก

ด้านการเป็น operator หรือผู้ที่จะไปลงมืิอทำงานในเครื่องบินจริงๆครับ ทั้งช่างด้านต่างๆ ไฟฟ้า

แม้กระัทั่งไปทำงานในหอควบคุมการบิน ก็มี

 

ใครที่อยากเป็นนักบิน เรียนอะไรก็ได้ เพราะตามกำหนด spec ด้านการศึกษาของนักบินนั้น

คือแค่จบป.ตรี ดังนั้นไม่ต้องมาลำบากเรียนอะไรยากๆก็ได้ครับ เอาเวลาไปถนอมสายตาดีกว่า เหอๆ

 

เรียนยังไง

ณ ขวบปีที่ผมยังเรียนอยู่สมัยนั้น จะต้องสอบเข้าผ่านทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์บางเขน

(ชื่อเต็มๆที่ใช้ในการเลือกคณะตอน entrance) เข้ามาปี 1 ก็ต้องเรียนด้านวิทยาศาสตร์ทั่วไปก่อน

ทั้งคณิตศาสตร์ที่เรียน 2 ปี เทอมละตัว ฟิสิกส์ทั่วไป 1 ตัว เคมีทั่วไป 1 ตัว (ไม่มีชีวะครับ

ใครเกลียด bioแบบผม สบายใจไำด้ ) นอกนั้นก็วิชาพื้นฐานอื่นๆที่ควรเรียน เช่น ภาษาไทย สังคม

อะไรเทือกนี้เมื่อจบปี 1 ก็เอาเกรดมาเลือกภาควิชาที่ต้องการ แต่ไม่ได้เอามาจากทุกวิชานะครับ

เราจะเอามาจากวิชาในคณะเท่านั้น นั่นแปลว่าถึงจะเก่ง ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย ก็ไม่ได้เอามาช่วยตรงนี้

แต่ช่วยแค่เกรดเฉลี่ยรวมเท่านั้น

เมื่อขึ้นปี 2 ก็สังกัดภาควิชาไป ก็จะมีเรียนวิชาเฉพาะกันมากขึ้น แต่หลายๆตัวก็ยังเรียนรวมกันหลายๆภาคอยู่

เช่น static , dynamics เป็นต้น การเรียนโดยรวมก็เป็น lecture มี labทีได้ไปเล่นอะไรสนุกๆ

(และ make ผลการทดลองเล่น อิอิ)กันบ้าง มีการบ้าน การ project ย่อยไปตามแต่ละวิชาครับ

พอปี 4 จะมี project จบ ที่ทำกันกลุ่มละ 3-4 คน ด้วยหัวข้อที่แตกต่างกันออกไป

 

เรียนอะไรบ้าง

แบ่งศาสตร์หลักๆของการบินได้เป็น

- โครงสร้าง(structure) เรียนเกี่ยวกับความแข็งแรงของวัสดุ คำนวณความแข็งแรงของโครงสร้างต่างๆ

เช่น I-beam รับแรงทางตรงได้เท่าไหร่ แรงเฉือนได้เท่าไหร่ หรือถ้าจะยึดแผ่น metal sheet กับ beam

ต้องยิงหมุดยึด(rivet) กี่ตัว ตำแหน่งไหนบ้าง เป็นต้น

- เสถียรภาพการบิน(flight mechanic & stability) คำนวณว่าเครื่องบินในแบบต่างๆ มีปัจจัยด้านการบิน

อะไรบ้าง เช่น หนักเท่านี้ ต้องใช้แรงยกเท่าไหร่  ปีกต้องเป็นอย่างไรจึงจะพอ , ใช้ความเร็วแค่ไหน runway

ยาวเท่าไหร่ถึงจะยกตัวขึ้น , จุดศูนย์ถ่วงอยู่ตรงไหนถึงจะเสถียร, บินเอียงได้มากแค่ไหน ยกหัวได้มากแค่ไหน

หันหัวได้เร็วแค่ไหน เป็นต้น (เรื่อง mechanic ไม่เท่าไหร่ ยิ่งเกี่ยวกับการบินเหนือเสียงนี่ยิ่งสนุกครับ ชอบมาก

แต่เรื่อง stability ผมโคตรงงเพราะมันเรียนด้าน statics และ dynamics 3 มิติ โอ้ว ก๊อด )

-  ออกแบบ(design) เรียนด้านการออกแบบกันทั้งลำ เช่น spec ว่าให้นั่งได้ 4 ที่นั่ง จะยาวเท่าไหร่ดี

ปีกกว้างยาวแค่ไหน วางแพนหางยังไง เป็นต้น

- การขับดัน(propulsion) หลักๆก็เรียนหลักการและการคำนวณเกี่ยวกับเครื่องยนต์ gas turbine รวมไปถึง

การออกแบบ เช่น ออกแบบ blade ยังไง ไม่ให้พัง, ต้องการให้เครื่องบินที่หนักเท่านี้  บินเร็วได้เท่านี้

เครื่องยนต์ต้องแรงแค่ไหน มี compressor กี่ชั้น เป็นต้น

 

- สาขาที่เรียนเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้าง?

ก็ตามตัวครับ เป็นวิศวกร ทั้งจะไปออกแบบเครื่องบินเล็กๆก็ได้ หรือถ้าอยากทำงานสายการบิน

ก็จะเน้นด้านซ่อมบำรุงมากกว่า เช่น การวางแผน maintenance ในระยะต่างๆ รวมทั้งถ้าเจอ case แปลกๆ

ก็ต้องไปหา solution มาด้วย ว่าจะซ่อมหรือแก้ไขยังไง ให้สายการบินกระทบน้อยที่สุด ซึ่งในขั้นนี้วิศวกร

จะเป็นผู้วางแผน และออกแบบวิธีปฏิบัติงาน แล้วให้ช่างผู้ชำนาญการไปลงมือครับ

 ขอเน้นย้ำตรงนี้ว่าจะเห็นได้ว่าช่างกับวิศวกรนั้น ทำงานคนละส่วนและมีความสำคัญแตกต่างกัน

ไม่ใช่ว่าใครจะเป็นนายหรือหัวหน้าใครนะครับ อย่าเข้าใจผิด

 

- บอกเคล็ดลับการเรียนในสาขานี้อย่างคนมีกึ๋นมา 1 ข้อ

อันนี้ก็บอกง่ายทำยากอีกแล้ว คือ ขยัีนๆแหละครับ ทั้งการอ่าน จด ฟัง ทำความเข้าใจ

ขยันทำโจทย์ และอีกข้อคือ ควรมีความสนใจหลายๆด้านของการบินไม่ใช่ด้่านวิศวกรรมอย่างเดียว

แต่ควรศึกษาสิ่งที่เกี่ยวข้องด้วย เช่น หลักการคิดของการออกแบบสนามบิน องค์กรที่ออกกฏข้อบังคับต่างๆ

ไม่ใช่จบไปไม่รู้จัก ICAO หรือ FAA เลย ซึ่งมีจะผลเวลาไปทำงานครับ

 

- อยากบอกน้องๆ ที่จะเลือกคณะนี้ว่า

น้องๆคงเคยได้ยินว่าสาขานี้หางานยากใช่มั้ยครับ? ผมขอบอกเลยว่า มันก็จริงนั่นแหละ

ฉะนั้นเตรียมใจไว้ด้วยว่าหนทางมันอาจไม่ไ้ด้ง่ายอย่างที่คิด แต่ก็ไม่ใช่จะไม่มีงานให้ทำเลย

ขอเพียงใจรักและรอบรู้ เชื่อว่า งานด้านนี้ มีที่ว่างเพียงพอสำหรับน้องๆครับ

 

ข้อมูลทั้งหมดอาจไม่ตรงกับในปัจจุบันนะครับ เพราะจบมานานพอควรแล้ว ทั้งหลักสูตร

และสถานการณ์ต่างๆอาจมีเปลี่ยนแปลง อ่านแค่พอเป็นแนวทางในการเรียน ให้เห็นภาพกว้างๆก็พอครับ

ถ้าใครสงสัยอะไรเพิ่มเติมอีักก็หลังไมค์มาได้ ถ้าอะไรรู้ก็จะตอบใ้ห้ครับ

 

แต่ออกตัวไว้ก่อนว่าผมไม่ได้ทำงานด้านนี้โดยตรง ฉะนั้น คงรู้อะไรที่มันลึกๆไม่ได้นะฮะ

entry นี้ไม่มีอะไรมาก นอกจากมาอวดของ ข้างล่างนี้

จำได้ว่า ผมไปดูบอลในสนามครั้งล่าสุด น่าจะเป็นที่นี่ ใน match เปิดสนามของไทยลีก(ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกในปัจจุบัน)
น่าจะปี 43-44 ได้ล่ะมั้ง อิอิ ที่สนามนี้แหละ ตอนนั้นตั๋วหรูสุดคือ 50 บาท อืม แพงจริงๆ 55

แล้วผมก็ร้างราการดูบอลสดๆไป เนื่องจากไม่มีคู่น่าสนใจ

จนปีที่แล้วเริ่มมีกระแสรักบอลไทยเกิดขึ้น ทั้งความพยายามจูงใจคนให้ไปเชียร์
พร้อมกับข้อมูลของคอลัมนิสต์สายข่าวฟุตบอลหลายคนว่า ทีมชาติไทยชุดนี้
มีการจัดการที่ดีขึ้นมาก เป็นมืออาชีพมากขึ้น ก็เลยคิดว่า บอลโลกรอบคัดเลือกนี่แหละ
เป็นโอกาสที่ดี ที่จะได้ไปพิสูจน์ รวมทั้งรื้อฟื้นไฟบ้าบอลของผม ที่มันเบาๆลงไป
มาร่วม 2 ปี ให้กลับมาแรงได้เหมือนเดิมซะที

ก็เลยฝากประชาสัมพันธ์ด้วยเลย ใครที่ชอบฟุตบอล แล้วได้มาอ่าน entry นี้ ก็ช่วยผมไปเชียร์
ทีมชาติไทยด้วยนะครับ ถึงจะไปไม่ไกลถึงบอลโลกรอบสุดท้าย แต่เชื่อว่า มีคนไปเชียร์ ไปให้กำลังใจ
นักฟุตบอลจะได้มีแรงซ้อม แรงใจกันให้มาก เพราะตั้งแต่ทำงานมา ผมรู้ซึ้งแล้วว่า คำว่า passion
มันสำคัญต่อการทำงานอย่างไร รายละเอียด ดูที่เว็บไทยทิกเก็ตได้เลย

ว่าแต่ ทำไมมันต้องเตะ midweek ด้วยเนี่ย ต้องถ่อสังขารไปถ.ที่รถติดโคตรๆหลังงานเลิกหรอนั่น โอว

ปกติผมไม่ใช่คนงมงาย หรือเชื่ออะไรง่ายๆ แต่ผมมีความเชื่อนึงในใจ

นั่นคือการที่คนเราจะได้มารู้จักกันนั้น ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มีอะไรบางอย่าง

นำพามาให้เจอกัน หรือจะบอกว่า คนเราถ้ามีชะตาให้ต้องมารู้จักกัน ยังไงซะ

ก็มีเรื่องมาให้รู้จักกันจนได้

 

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้หยุดพักร้อนยาว จึงได้เดินทางไปเที่ยวจ.เชียงใหม่

ตามแผนการที่วางมาตั้งแต่ต้นปี โดยถือเป็นการกลับไปจ.นี้ ครั้งแรกในรอบ 5 ปี เนื่องจาก

มีเพื่อนคุณแม่มาตั้งรกรากที่นี่ เลยมีโอกาสได้ติดสอยห้อยตามคุณแม่มาเยี่ยมเพื่อนคนนี้

อยู่้เนืองๆ แต่ครั้งนี้เพิ่มเหตุผลมาอีกข้อ คือการกลับบ้านในช่วงปิดเทอมของคนที่ผมรักด้วย

ดังนั้น เลยถือโอกาสนี้ เป็นการเที่ยวตจว.ด้วยกันครั้งแรกไปด้วยเลย (ต่างคนต่างก็มีที่พัก

แถมมีรถให้ใช้อีก สบายไปเกินครึ่งแล้น)

 

ที่เล่ามาเป็นแค่การเกริ่นนำครับ เพราะเนื้อหาของหัวข้อ อยู่ในคืนที่ครอบครัวของคนที่ผมรัก

ได้มากินมื้อค่ำด้วยกันที่ร้านป้าผม ทำให้เหล่าผู้ใหญ่ได้มีโอกาสสนทนากัน ซึ่งเนื้อหาก็คงไม่พ้น

การเผา เอ๊ย การอวดความสามารถของลูกตัวเองตั้งแต่อดีตยันปัจจุบัน 55 ซึ่งข้อความช่วงหนึ่ง

ในการสนทนา ทำให้เกิดความสงสัยกันว่าลูกของป้าเค้า(ซึ่งเป็นน้องชายผม ตอนเด็กสมัยเค้ายังอยู่

กทม.ก็เคยมากิน นอน เล่นด้วยกันที่บ้านผม) กับคนที่ผมรักน่าจะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กสมัยที่เรียน

ดนตรีในร.ร.ดนตรีแห่งหนึ่งกลางเมืองเชียงใหม่

 

แต่ ณ ขณะนั้นก็ยังไม่มีใครสรุปได้ จนกระทั่งรอถึงวันที่ 7 ที่น้องผมกลับจากกทม. ไปที่บ้าน

แล้วก็ได้เจอหน้ากับคนที่ผมรัก น้องผมก็เลยบอกว่าจำได้ เพราะหน้าตาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมาก

แค่แก่ขึ้นเท่านั้น 55 (จริงๆอันนี้ผมพูดเอง ) ซึ่งเท่ากับว่า 9 ปีนับตั้งแต่การเรียนสมัยมัธยม

+ มหาวิทยา่ลัย ที่ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีัวิตของตัวเอง จนเมื่อไม่กี่วันก่อนจึงได้มา

"รู้จัก"กันอีกครั้งโดยมีผมเป็นตัวเชื่อม(เน้นว่า รู้จัุก ไม่้ใช่แค่เดินสวนกันกลา่งเมือง แ้ล้วต่างฝ่าย

ต่างก็ไม่รู้จักกันไป)

 

จะว่าโลกมันกลม หรือว่า 2 คนนี้มีชะตาที่ต้องให้มารู้จักกันดี?

 

ขอแถมตัวอย่างอีกคู่หนึ่งที่ผมได้ยินมาเมื่อปีที่แล้ว โดยเมื่อต้นปีที่แล้วผมได้รู้จักเพื่อนเพิ่ม

จากเว็บบอร์ดแห่งหนึ่ง โดยเพื่อนพี่น้องคู่นี้รู้จักกันผ่านเว็บบอร์ดแห่งนี้เหมือนกัน ก่อนได้มา

รู้จักกับผม เนื่องจากตอนนั้นต้องติดต่อเรื่องงานกันเล็กน้อย

 

เวลาผ่านไป จนวันหนึ่งขณะที่เรา 3 คนนั่ง taxi ผ่านไปย่านกลางเมืองใกล้ๆรพ.หัวเฉียวฯ

ก็มีคนเปิดประเด็นว่าเค้าคลอดที่นั่น ซึ่งทำให้อีกคนตอบรับทันที ว่าอ้าว เค้าก็เกิดที่นั่้นเหมือนกัน

ทำให้ลองถามๆกันดู จนรู้ว่าจริงๆแล้วทั้ง 2 คนนั้น ตอนเด็กบ้านอยู่ใกล้กัน โดยห่างกัน 2 block ได้

แต่ก็ไม่ได้รู้จักกัน และต่อมาก็ต่างฝ่ายต่างย้ายบ้านกันไปอยู่คนละมุมเมือง (คนนึงใกล้ท่าพระ อีกคน

ใกล้บางกะปิ) ผ่านไปกว่า 10 ปี ถึงได้มารู้จักกันได้ ผ่านโลกอินเตอร์เน็ต

 

จะว่าโลกกลม หรือว่า ทั้ง 2 คนนั้น มีชะตาให้ต้องมารู้จักกัน แม้จะย้ายถิ่นที่อยู่ไปแล้ว ก็มีเรื่อง

มาให้เจอกันจนได้?

 

มีใครที่เคยคิดแบบผมบ้างมั้ยครับ? 

จริงๆช่้วงนี้ว่าจะเอาเรื่องการเลือกตั้งมาบ่น แต่วันนี้เจอเรื่องสดกว่า สั้นกว่า เลยเอามาระบายก่อน อิอิ

 

อันว่าคนเราเวลาจะส่งจม.ให้คนอื่น ก็ต้องจ่าหน้าซองที่อยู่ของคนรับให้ชัดเจนที่สุดใช่มั้ยครับ

ทั้งบ้านเลขที่ หมู่ หมู่บ้าน/ชื่อตึก ซอย ถนน แขวง เขต จังหวัด รหัสไปรษณีย์ บางคนก็เขียนซะครบถ้วน

จนบางครั้งผมงงว่ากลัวบุรุษไปรษณีย์จะมีงานทำน้อยไปหรือไง ถึงต้องจ่าให้ยาวเหยียด ให้เสียเวลา

อ่านเยอะๆ

 

แต่วันนี้ผมเจอคนขี้เกียจครับ(หรือเค้าเขียนมาเท่าที่เค้ารู้ ก็ไม่รู้) เขียนมาแค่ชื่อคนรับ บ้านเลขที่

แขวง เขต จังหวัด รหัสไปรษณีย์  ฟังดูก็เหมือนมันน่าจะำพอใช่มั้ยครับ แล้วมันก็ส่งมาที่บ้านผม

ได้ถูกต้องซะด้วย (แน่นอนที่อยู่ก็ถูกต้องหมด)

 

แต่ไอ้ที่มันไม่ถูกก็คือ อ่านชื่อคนรับแล้วมันใครหว่า บ้านผมตั้งแต่สร้างมา มันก็เป็นของครอบครัวผม

แล้วก็ไม่เคยมีคนชื่อนี้เข้ามาย่างกราย แม้แต่เฉียดเข้ามาในทะเบียนบ้าน แล้วนี่มันมาจากไหนหว่า

ซักพักเลยเกิดพุทธิไอเดียในการ search หาชื่อใน google ซะเลย แล้วก็เจอซะด้วย

 

ปรากฏว่าที่อยู่นั้น เป็นที่อยู่เดียวกับผมเป๊ะครับ แต่ว่าอยู่คนละซอย โดยเค้าอยู่ซ.ลาดพร้าว 71

แต่ผมอยู่โชคชัย 4 (มันก็ใกล้ๆกันดีเนอะ) นั่นแสดงว่าที่อยู่ที่อยู่บนจม.มันถูกต้องหมด  เพียงแต่

บ้านมันอยู่คนละหมู่เท่านั้นเอง(แต่ที่อยู่ที่ผมเจอในเว็บไม่มีหมู่บอก)

 

ไอ้ที่ตลกกว่านั้น  คือบนจม.จ่าหน้าคำนำหน้าคนรับว่า นาย แต่ในเว็บที่เจอ ดันเป็น พญ.

แต่ผมเดาจากชื่อ ก็น่าจะเป็นผู้ชายมากกว่า(ซึ่งตอนนี้เค้าคงเป็น นพ. ในรพ.ไหนซักแห่ง)

 

ที่เล่ามาก็อยากให้เป็นอุทาหรณ์ด้วยครับ เวลาส่งจม.ให้ใคร จ่าหน้าให้ชัดเจนนะครับ

เอาว่า ให้ละเอียดชนิดบุรุษไปรษณีย์ไปเคาะประตูบ้าน/ห้องได้เลยยิ่งดี ส่วนจม.

ที่ผมได้รับ ก็คงเพิ่มที่อยู่ว่าเป็นซ.ลาดพร้าว 71 แล้วเอาไปหย่อนตู้จม.อีกรอบ

ให้จม.ได้ไปหาเจ้าของที่แท้จริงซะ

(แต่ถ้ามันกลับมาบ้านผมอีกที ผมจะหาเวลาว่าง ดักตีหัวบุรุษปณ. 555)

 

 

ปล. ใครที่สงสัยว่าทำไมผมไม่อัพเรื่องงานบ้างเหมือนแต่ก่อน หรือว่าโดนไล่้ออกไปแล้ว

ขอบอกว่า ยังอยู่ครับ เพียงแต่เรามีปัญหาภายในนิดหน่อยทำให้ตอนนี้เรือเหาะไม่ได้ออกบิน

ก็ขอให้อดใจรอกันอีกหน่อยนะครับ