Categories

[Review] Cher Resort

posted on 15 Oct 2010 21:13 by ari05 in My-life
entry นี้ต่อเนื่องจาก entry ที่แล้ว นั่นคือเป็นการรีวิวรีสอร์ท
ในโครงการ Thailand Boutique Awards 2010 นั่นเองครับ
 
คราวนี้พวกเราจะพากันไปที่ใกล้กว่าเดิมหน่อย แค่ชะอำเท่านั้น
โดยเป้าหมายคราวนี้ก็คือ
 
 
ซึ่งการเดินทางสำหรับชาวกทม.ก็ง่าย ๆ แค่วิ่งเส้นทางกทม.-ชะอำ-หัวหินแค่นั้นเอง
จากนั้นก็มองหาทางเข้าถนนบุรีรมย์
 
 
โดยพอเข้าไปแล้ว ก็จะป้ายบอกทางไปรีสอร์ทชัดเจนครับ
  
ณ เวลาที่เราเข้าพักนั้น ทางรีสอร์ทยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการครับ 
ดังนั้นเลยยังจุดที่ต้องแก้ไข ปรับปรุงทางด้านภูมิทัศน์อยู่บ้างเล็กน้อย 
 
แต่ในด้านบริการก็ถือว่าได้มาตรฐาน และได้รับความสะดวกสบายดีครับ
 
ห้องพักของที่นี่มีทั้งหมด 36 ห้อง 5 แบบ ซึ่งแต่ละแบบก็จะมีพื้นที่และรูปแบบ 
 
ห้องแตกต่างไปในแต่ละแบบ แต่จะพาไปยังห้องที่ทางรีสอร์ทจัดไว้ให้พวกผม
พักในคราวนี้กันเลย
 
ชื่อของห้องก็คือ Sky Jacuzzi Beach Front Villa ครับ ซึ่งลักษณะจะเป็น villa
ส่วนตัว มีพื้นที่ในตัวห้อง และพื้นที่ระเบียงโดยรอบให้ได้พักผ่อนใช้สอยอย่างเต็มที่
 
มาดูในห้องกันก่อน
 
 
  
 
 
 
 
ที่นี่เน้นระบบ entertainment อลังการด้วย home theater พร้อม projector ขนาดใหญ่
แต่ข้อติงเล็กน้อยคือตัว projector มีความละเอียดน้อยไปหน่อย แถมระบบเสียงยังไม่เป็น 5.1 ด้วย 
 
นอกนั้นในแต่ละวันก็จะมี welcome snack ให้เล็กน้อย (เรียก welcome ได้มั้ย เพราะมีทุกวัน อิอิ)
 
  
 
ห้องถัดไปก็คือห้องน้ำ ซึ่งมีขนาดพอ ๆ กับตัวห้องนอน เหอ ๆ
 
 
สิ่งของที่มีให้ใช้ก็ครบพร้อมครับ ทั้งสบู่ แชมพู ผ้าขนหนู ผ้าเช็ดตัว รองเท้าแตะ
ทั้งแบบ slipper และรองเท้ายาง แปรงสีฟัน หวี ผงใส่อาบน้ำ เครื่องเป่าผม เครื่องชั่งน้ำหนัก
ตู้เซฟ และแถมตะเกียงไฟฟ้าขนาดใหญ่ให้อีก
 
 
 
 
 
  อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ลงได้ 2 คนพร้อมกัน 
 
 
ต่อไปก็ไปดูรอบ ๆ ตัวห้องกันบ้างครับ
 
 
ทางเข้าเหมือนทางเข้าห้องปกติ
 
 
เข้าไปก็จะเป็นระเบียง มองตรงไปเป็นแบบนี้ และทางเข้าห้องจะอยู่ด้านขวาครับ
 
  
 
  
 
 
 
ทางขึ้นจุดเด่นของที่นี่ Sky jacuzzi
 
   
 
 
 
 
ต่อไปก็ด้านฝั่งติดริมทะเลกันบ้าง แถบนี้จะเป็นร้านอาหารของรีสอร์ท สระว่ายน้ำ
และที่พักผ่อนริมทะเลครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 จะเห็นได้ว่าที่นี่ติดริมทะเล แต่ไม่ได้ติดหาดนะครับ
 
 
ต่อจากบริเวณรอบ ๆ ก็ไปดูรูปห้องในรูปแบบอื่น ๆ ที่มีกันครับ
 
เริ่มกันจากห้องเล็กที่สุด Panoramic Sea View
 
 
 
 
 
 
วิวจากกระจกบานนี้ มองออกไปจะเป็นทะเลครับ แต่เราถ่ายตอนมืด มองไม่เห็นละ 
 
  
 
 
ห้องขนาดใหญ่ขึ้นมาคือ The Sea Spirit นั้น ตอนที่เราไปมีผู้เข้าพักเต็มครับ เลยไม่มีรูปถ่ายมาให้ดู
 
 
มาดูห้องขนาดใหญ่ขึ้นมาอีกหน่อยคือ The Pool Paradise 
 
 
 
 
 
ชื่อว่า pool ก็จริง แต่ดูแล้วก็ไม่ใช่สระที่เหมาะกับการว่ายเล่นนะครับ ถ้าแค่เอาเท้าไปแช่เล่นเนี่ย พอได้
 
 
ใหญ่ขึ้นมาอีกหน่อยได้แก่ Blissfully Green Villa โดยมีจุดเด่นที่อ่างอาบน้ำกลางแจ้ง
 
 
 
 
 
 
ทิ้งท้ายกันด้วยรูปการตกแต่งงาม ๆ บริเวณ reception และ lobby ครับ 
 
 
 
 
 
 
  
 
  
 
 
 
 
ใครสนใจอยากลองไปพักที่นี่ก็ตาม link ของเว็บไซต์รีสอร์ทที่ทำไว้ด้านบนสุด
เพื่อเข้าไปจองกันได้เลยนะครับ สำหรับที่นี่ผมยินดีโฆษณาให้เพราะเจ้าของเป็นกันเองดี
 ประทับใจครับ 
 
 
 
เช่นเคยสำหรับผู้ที่ไม่จุใจกับรูปขนาดเล็ก ตามไปชมเพิ่มได้ที่
 
 
และ
 
 
 
 

[Review] The bell pool villa resort

posted on 12 Oct 2010 23:54 by ari05 in My-life
ห่างหายจากการเขียน blog ไปนาน วันนี้กลับมาเพราะมีภารกิจครับ
 
สิ่งนั้นก็คือการที่ผมได้เข้าร่วมการประกวดรีสอร์ทหรูทั่วประเทศในโครงการ
 
Thailand Boutique Awards ซึ่งจัดโดย KTC นั่นเอง
 
เนื่องจาก blogmaster ต่ายได้เข้าร่วมในฐานะนักรีวิว โดยมีหน้าที่
ในการไปเยี่ยมชมรีสอร์ทที่เข้าร่วมประกวด โดยนักรีวิว 1 ท่าน
จะได้เลือกไปเยี่ยมชมรีสอร์ทที่ตนอยากไป 2 ที่ และเลือกผู้ติดตามไปได้
อีก 1 คน
 
แล้วหวยก็มาออกที่ผมนี่เอง ดังนั้นเราก็เลยได้ไปเที่ยวกันแบบ exclusive เลยทีเดียว
 
เริ่มที่แรกกันที่การรีวิวพูลวิลล่า รีสอร์ทหรูระดับ 5 ดาวที่ภูเก็ต
 
 
ประตูทางเข้า
 
มาถึงก็ต้อนรับกันด้วยมาลัย และ welcome drink เป็นชาหอม ๆ ครับ
 
Welcome drink
 
 
วิลล่าที่เราได้พักครั้งนี้ จะเป็นแบบ 3 ห้องนอน โดยที่นี่จะมีวิลล่า 2 แบบ
คือ 3 ห้องนอน ซึ่งจะเป็น Master bedroom 1 ห้อง และห้องนอนเล็ก 2 ห้อง
และ 4 ห้องนอน ซึ่งจะเป็น Master bedroom 2 ห้อง และห้องนอนเล็ก 2 ห้อง
 
แต่ตอนจองนั้น ท่านสามารถระบุว่าต้องการแค่ 1-2 ห้องนอนก็ได้ โดยท่านก็จะได้พัก
วิลล่าแบบ 3 ห้องนอน และปิดห้องนอนเล็กที่ไม่ได้ใช้เอาไว้ครับ
 
ต่อไปจะเป็นการรีวิวตามหัวข้อนะครับ
 
หมวดการตกแต่งภายใน
 
ห้องโถงใหญ่
 
ภายในก็จะแบ่งส่วนเป็นส่วนนั่งเล่น ส่วนทานอาหาร และส่วนครัว ครับ
 
ส่วนนั่งเล่น
 
 
ส่วนครัว
 
 
 
 
 
ห้อง Master bedroom
 
master bed
 
 
 
 
 
 
ห้องนอนเล็ก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ส่วนห้องนอนเล็กอีกห้องหนึ่ง ก็จะมีการตกแต่งที่เหมือนกัน แต่เตียงจะเป็นแบบนี้ครับ
 
 
 
หมวดการตกแต่งภายนอก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หมวดอาหาร
 
การไปรีวิวครั้งนี้ ได้อาหารเช้า 2 ที่ตลอดเวลา 2 วันที่เข้าพัก ตามมาตรฐานทั่วไปครับ
 
วันแรกก็ขอจัดหนักกันหน่อย

 
 
 
กว่าจะทานกันหมดนี่ก็เหนือยกันทีเดียว วันต่อมาเลยขอซอฟท์ ๆ ลงมาหน่อย
(สังเกตว่าวันต่อมาจะใช้โต๊ะนอกบ้านทานกัน กะจะบรรยากาศดี ปรากฎว่า ร้อนมากครับ Foot in mouth )
 
 
 
 
 
 
หมวดการเดินทาง
 
เนื่องจากที่นี่เป็นวิลล่ารีสอร์ทระดับหรู จึงมีการดูและเรื่องการเดินทางอย่างเต็มที่ครับ
 
โดยทางเลือกสำหรับการเดินทางที่จะเที่ยวในบริเวณรีสอร์ท ก็อาจจะใช้เจ้ารถ shuttle
คันล่างนี้ ซึ่งรถ shuttle จะมีกำหนดเวลาออกเดินทางไปหาดป่าตอง และหาดกมลา
วันละ 3 รอบครับ (ผมจำเวลาทั้งหมดไม่ได้ จำได้แค่รอบ 15.30 น. เพราะใช้แต่รอบเวลานี้)
 
 
ส่วนอีกทางเลือกก็คือลีมูซีนส่วนตัว ซึ่งเราสามารถติดต่อล่วงหน้า ให้เค้าไปรับ-ส่ง
ตามจุดท่องเที่ยวต่าง ๆ ที่เลือกได้ครับ (สนนราคารอบละ 100 ต่อคน)
 
 
 
หมวดพื้นที่โดยรอบ
 
เนื่องจากการบริการที่นี่จะเน้นความเป็นส่วนตัวของผู้เข้าพัก ทำให้พื้นที่
ที่เป็นส่วนกลางนั้น มีเพียงแค่ที่ Reception เท่านั้น นอกนั้นจะเป็นถนน
ที่จอดรถ และตัววิลล่าแต่ละหลัง
 
 
 
 
 
 
 
 
หมวดสันทนาการ
 
ส่วนนี้คงจะพูดถึงได้น้อย เนื่องด้วยข้อจำกัดบางประการ ขอนำมากล่าวถึงเท่าที่จำได้นะครับ
โดยที่นี่ก็จะมีกิจกรรมในหลาย ๆ รูปแบบ ทั้งสปา ซึ่งจะมานวดกันถึงศาลาน้อยในวิลล่าที่คงเห็น
ในรูปกันแล้ว ทั้งกีฬาทางน้ำที่จะไปเล่นที่ทะเลมากมาย ทั้งคอร์สโยคะ คอร์สสอนทำอาหาร
และในมื้อค่ำ ท่านก็สามารถเลือกที่จะให้ทางรีสอร์ทจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวมาย่างสด ๆ ทานกันใน
วิลล่าเลยก็ได้
 
ส่วนสถานที่ท่องเที่ยวใกล้ ๆ (ในระดับเดินได้ ถ้าถึกพอ) ก็จะมี ภูเก็ตแฟนตาซี และหาดกมลา
ให้เลือกเที่ยวได้ตามชอบใจ ทั้งหมดนี้อยู่ในระยะ 1.5 กิโลเมตรเท่านั้นครับ (แต่ถ้าไม่อยากเดิน
ก็รอรถ หรือเรียกรถออกไปละกัน อิอิ)
 
 
ก็หวังว่าที่รีวิวมาทั้งหมด คงจะช่วยให้ท่านที่สนใจในรีสอร์ทแห่งนี้ ตัดสินใจได้นะครับ
ว่าถ้าเข้าพักแล้วจะตรงตามที่ตัวเองต้องการหรือไม่ เพื่อให้ทุกท่านได้ใช้วันพักผ่อน
อย่างมีคุณค่าและน่าประทับใจครับ
 
ทิ้งท้าย ถ้าท่านใดอยากดูรูปทั้งหมดที่พวกเราถ่ายมา(และเผยแพร่ได้ อิอิ) สามารถเข้าชมได้ที่
 
 
และ
 
 
ขอขอบคุณทุกท่านที่รับชมครับ Cool
 

เมื่อวานได้อ่าน tweet ของ @kohsija จึงได้มีโอกาสเข้าไปอ่าน blog ที่เรียกได้ว่าร้อนแรงจริงๆ

ได้แก่้ entry ที่มีหัวข้อว่า ผมเกลียด amway ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนเข้ามา comment ได้ตลอด 4 ปี

 

หลังจากที่นั่งบ้าอ่าน comment ในนั้นทั้งหมด 153 เมนท์ จึงสามารถสรุปความเห็นได้จากทั้ง 2 ฝ่าย

และเนื่องจากผมเป็นคนที่ค่อนข้างเฉยๆ ไม่ได้นิยมชมชอบธุรกิจ MLM แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันมีเลิศอย่างที่

สาวกบางคนพร่ำบอก วันนี้เลยคิดว่ามาระบายความเห็นของตัวเองในฐานะนักเรียนโรงเรียนธุรกิจลง blog

เสียหน่อยหลังจากร้างราไปนาน โดยแยกเป็นประเด็นๆละกัน จะได้อ่านง่าย

 

1 สินค้า amway เป็นของดีใช้แล้วคุ้ม ถึงมันจะแพง

อืม มันก็คงดีจริง แต่ในท้องตลาด พวกของแพงแล้วดีเนี่ย มันก็มีอยู่เยอะนะครับ

ถ้าจะเลือกจริงๆ แต่คนส่วนมากมักจะไปเทียบกับสินค้า consumer (พวกราคาถูก เน้นขายปริมาณ)

 แล้วก็มาบอกว่าสินค้าทั่วไปถูกแต่ใช้ได้แป๊บเดียว อืมก็ใช่ครับ แต่คุณขาดข้อมูลอีกด้านว่าคุณเอาสินค้า

ระดับกึ่งสูงมาเทียบกับสินค้าใน consumer store ไม่ได้ แต่ต้องเทียบกับสินค้าระดับกึ่งสูงด้วยกันเอง

 

เมื่อนั้นแล้วจะพบว่าสินค้าอื่นหลายๆตัว ดีเท่าหรืออาจมากกว่า ในราคาที่ต่ำกว่าของ amway

แต่ทิ้งท้ายนิดนึงว่าสินค้าบางตัวมันก็คุ้มจริง ไม่้เถียง แต่ผมรู้สึกว่า มีน้อยนะ

 

2 ธุรกิจ MLM ไม่เสียค่าการตลาด จึงขายสินค้ามีคุณภาพในราคาไม่แพง และนำมาจ่ายคืนผู้ขาย amway โดยตรง

อ้าว ก็บอกอยู่แล้วว่า นำกำไร มาจ่ายให้ผู้ขาย แล้วคิดว่ามันไม่มี "ค่าการตลาด" จริงๆหรอครับ แค่มันไม่ได้เสียให้

agency โฆษณาหรือ presenter เท่านั้นเอง แต่เอามาจ่ายพวกตำแหน่งสูงๆ หรือเอามาจ่้ายเป็นค่ารางวัลต่างๆ

เพื่อล่อใจให้คนอื่นเข้ามาสมัครใหม่ไง

ดังนั้นไม่ต้องห่วงครับ ทุกธุรกิจต้องการกำไร เพื่อชักจูงให้มีผู้บริโภคทั้งนั้น อยู่ที่จะจ่ายให้ใครนั่นแหละ

 

3 จากข้อที่แล้ว จ่ายให้ผู้ขาย ก็ดีกว่าจ่ายให้คนกลางอย่าง agency หรือยี่ปั๊ว ซาปั๊ว นี่นา?

อืม เอางี้ ขอให้อ่านข้อต่อไปดีกว่า

 

4 ธุรกิจนี้แฟร์ ใครทำใครได้ เหมือนเป็นธุรกิจของตัวเอง

ผมว่าผู้ก่อตั้ง amway (และธุรกิจ MLM อื่นๆ) ฉลาดมากๆที่ปลูกฝังแนวคิดนี้ให้คนหลงเชื่อได้

ลองคิดดูว่าธุรกิจทั่วไปต้องเสียเงินในการจ้างนักการตลาด, salesman และอื่นๆในแผนกการตลาด

แถมจ้างมาแ้ล้วพนักงานพวกนั้นจะรู้ลึกในตัวสินค้าแค่ไหนก็ไม่รู้ ต้องเปิดคอร์สสอน ให้เวลาเรียนงาน

ในขณะที่ธุรกิจ MLM สามารถดึงคนให้เข้ามาสมัครเป็น salesman ได้โดยธุรกิจได้เงินค่าสมัครจากนั้น

ก็บอกว่าคุณจะแนะนำสินค้าให้คนอื่นได้ก็ต้องใช้เอง อ่ะ ได้เงินค่าสินค้าแล้ว จากนั้นก็ปล่อยให้คนๆนั้น

พัฒนาตัวเองไป จะเป็นแค่ผู้ใช้สินค้า เป็นได้แค่ salesman หรือเป็นทั้งนักการตลาดและ salesman ได้

ในคนๆเดียวกัน บริษัทก็มีแต่ได้กับได้ทั้งนั้น (ยกเว้นจะเจอพวกคนขายที่เป็นนักตื้อก็จะทำให้ภาพลักษณ์

ของบริษัทเสียหายไป ซึ่งก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องแลกกันไป) จากนั้นผู้ขายเหล่านั้นก็จะไปสร้าง line เพิ่ม

เรื่อยๆ เพื่อสร้างเครือข่ายรายได้ของตัวเอง ตราบเท่าที่ line คุณยังอยู่ ก็ยังมีรายได้ใช่มั้ย แล้วเค้าเอามาจากไหน

ก็เอามาจากยอดขายของคนอื่นๆ และแน่นอน สมัยที่คุณเข้าไปใหม่ๆ เค้าก็เอายอดคุณไปจ่ายคนใน line ด้วย

เหมือนกัน ซึ่งผมว่ามันก็เหมือนกับจ่ายให้คนกลางนะ หรือถ้าคุณไม่คิดอย่างนั้น ก็สบายใจไป ยินดีด้วยจากใจจริง

และแนวทางการจ่ายเงินแบบใครทำใครได้ ก็ไม่ใช่้เรื่องแปลก เพราะฝรั่งเค้าจ่ายค่าจ้างโดยอิงจากเวลาทำงาน

อยู่แล้ว ไม่ได้มีเงินเดือนแบบคนไทย (พนักงานทั่วๆไปน่ะนะ) ดังนั้นเค้าก็แค่เปลี่ยนจากอิงเวลาทำงาน

มาเป็นยอดขาย แค่นั้น

 

5 หยุดทำแล้วก็ยังมีรายได้่ เป็นมรดกให้ลูกหลาน

ที่อื่นๆเค้าก็มีสวัสดิการนะครับ หรือถ้าไม่มีบำเหน็จบำนาญจริงๆ รายได้ที่คุณเคยได้ตอนทำงานก็น่าจะมีเก็บไว้

ใช่มั้ย แล้วก็คงเอาไปลงทุนหรืออย่างน้อยก็ฝากธนาคาร ดังนั้นถ้าจะมองจริงๆ ทำงานอะไรก็สามารถมีรายได้

หลังหยุดทำงานได้ครับ แค่ฉลาดในการลงทุนเท่านั้น แต่ มันอาจต้องอาศัยเวลามากกว่าการทำ MLM จริง

ส่วนเรื่องมรดก อันนี้ไม่ได้ศึกษาว่า MLM จะจ่ายให้ทายาทยังไงจึงไม่ขอพูดถึง แต่ถ้าทำงานอื่นๆแล้ว คุณจะไม่มี

มรดกใ้ห้ลูกหลานหรือไงครับ? เงินมีก็ฝากเอาไว้, เอาไปซื้อพันธบัตร, เอาไปซื้อหุ้นพื้นฐานดี, เอาไปซื้อบ้าน ที่ดิน หลากหลายครับ

เหล่านั้นก็เป็นมรดกได้ทั้งนั้นแหละครับ แต่ทองผมไม่แนะนำนะ เพราะระยะยาวแบบ 30-40 ปี ค่ามันลดลงได้ครับ

 

6 มีรายได้เยอะๆตั้งแต่อายุน้ิอยได้

ทำธุรกิจอะไร ถ้ามีความขยัน มีความสามารถ และมีดวง ก็รวยได้ทั้งนั้นครับ สมัยนี้พวกเศรษฐีหนุ่ม

เถ้าแก่เล็ก เถ้าแก่น้อย(ไม่ใช่สาหร่ายนะ) ก็มีให้เห็น

ในขณะเดียวกัน พวกที่ทำ MLM แล้วไม่สำเร็จก็มีให้เห็นมากมาย จึงคิดว่า ไม่ต่างกับธุรกิจอื่นๆเลย

 

7 เป็นลูกจ้างบริษัทเหมือนช่วยให้คนอื่นรวย ทำงานแบบนี้มีอิสระ เป็นนายตัวเอง

โถ พูดเหมือนตัวคุณคนเดียวทำให้บริษัทรวยได้ เค้าต้องจ้างคนเท่าไหร่ ใช้เงินเท่าไหร่ ถึีงจะเป็นบริษัท

ที่มั่นคง มีเงินมาจ่ายเงินเดือน จ่ายสวัสดิการคุณล่ะครับ

แล้ว MLM อิสระจริงหรือ ผมว่าการทำงานไม่มีคำว่าอิสระหรอกครับ เราทุกคนล้วนเป็นลูกจ้างของเงิน

ยังไงคุณก็ต้องใช้เวลาในการคุย ในการสาธิตสินค้ากว่าจะขายได้ ไม่ต่างจากลูกจ้างบริษัทที่ต้องใช้

แรงงานและเวลาในการได้มาซึ่งค่าจ้าง

ยกเว้นแต่คุณจะชอบงานขายอยู่แล้ว ได้เงินจากงานที่ชอบด้วยก็ยิ่งวิเศษ ก็นับว่าคุณโชคดีจริงๆ

 

8 MLM เปิดโอกาสให้คนที่เรียนมาน้อยได้มีโอกาสได้รายได้ดี

ข้อนี้ค่อนข้างเห็นด้วยนะ เพราะถ้าเรียนมาแค่ซักป. 4 ถ้าเป็นลูกจ้างให้ตายก็ไม่มีเงินพอหรอกครับ

ใช้ชนเดือนได้ก็เก่งแล้ว ดังนั้นผมว่า มันก็เปิดโอกาสให้จริงๆ

แต่ไม่ได้หมายความว่าเรียนมาเยอะแล้วจะมาขายแล้วดูโง่ ถ้าทำแค่เป็นอาชีพเสริม (อย่างมีจรรยาบรรณ)

ก็ถือว่าไม่เลว แค่คุณอาจจะเสียเวลาพักผ่อนไปบ้าง แต่ก็นั่นแหละ เพื่อควา่มมั่นคงเนอะ

 

9 คนขาย amway หากินกับคนรู้จัก หาผลประโยชน์จากเพื่อน

ข้อนี้ดูจะเป็นข้อเสียในมุมมองของคนไทย เนื่องจากคนไทยขี้เกรงใจปฏิเสธไม่เป็น

หลายๆคนไม่กล้าพูดว่า ไม่ ถ้าเป็นคนรู้จักมาขายของ ทั้งๆที่แค่บอกไปว่าไม่สนใจ

ไม่อยากซื้อ แค่นั้นก็จบ คิดอีกด้าน ธุรกิจอื่นๆที่เค้าเอาของมาขายคุณ ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ

แต่ไม่เห็นบอกเลยว่ามันมาหาผลประโยชน์จากเรา ดังนั้นต้องรู้จักเปิดใจกว้าง และปฏิเสธให้เป็น

แล้วปัญหาจะไม่เกิด

ส่วนพวกที่จะขายอย่างเดียว เสียเพื่อนเพราะเพื่อนไม่ซื้อนี่ ก็ปล่อยเค้าไปเถอะครับ ถืิอว่าเราทำบุญ

ด้วยกันมาแค่นั้นละกัน

 

ขอเขียนแค่นี้แหละ เมื่อยละ เดี๋ยวจะขี้เกียจอ่านกันด้วย ทั้งหมดก็เป็นมุมมองของผมของแง่ของการ

ค้าขายน่ะนะครับ ใครเห็นด้วยไม่เห็นด้วยยังไงก็ comment กันได้ ส่วนตัวผมไม่ได้ anti แต่ก็ไม่คิดว่า

ทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ เพราะไม่ถนัดในการพูดจากหว่านล้อมคนหรือต้องพูดอะไรซ้ำๆครับ การพูดเรื่องเดียวกัน

เป็นครั้งที่ 3 ก็ทำให้ผมหงุดหงิดอย่างมากละ

บันทึกกระทง ปี 51

posted on 12 Nov 2008 16:09 by ari05

1 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก

 

kratong 2008

 

ห่างหายจากการเขียน blog ไปนาน เนื่องจากแปรสภาพจากคนทำงานมาเป็นนิสิตอีกครั้ง

เลยคิดว่าชีวิตไม่ได้มีอะไรน่าสนใจจะมาเขียนเล่าอีก จนกระทั่งไปอ่าน tag เรียน..อย่างคนมีกึ๋น

จาก blog master ต่าย เลยคิดว่่า น่าจะเขียนด้านที่ตัวเองเรียนบ้าง เพราะคงน่าสนใจอยู่บ้าง

แต่ที่ผ่านๆมามีมหกรรมปั่น project ในวิชาที่เรียนชนิดได้นอนวันละ 4 ชม. เลยเพิ่งมาว่างเขีัยน

เริ่มเลยละกันเนอะ

 

ตอนนี้กำลังเรียนคณะอะไร สาขาอะไรอยู่?

 ปัจจุบันเรียนระดับบัณฑิตศึกษาสาขา IT ธุรกิจอยู่ แต่อยากเขียนถึงสาขาจบมาคือ

วิศวกรรมการบิน(aerospace engineering) จากม.เกษตรศาสตร์ ครับ

 

 - สาขาที่เรียน เรียนยังไง เรียนอะไรบ้าง?

 ข้อนี้ขอเล่ายาวๆ เพื่อเป็นแนวทางให้น้องๆที่สนใจด้านนี้นะครับ

ก่อนจะเข้าคำตอบ ขอเพิ่มคำถามเองก่อนว่า ถ้าจะเรียนด้านนี้ ควรมีความสนใจด้านไหน

 

เท่าที่ประสบพบเจอมา หลายๆคนจะมองภาพไม่ออกว่าสาขานี้เรียนไปทำอะไร เพราะมีบ้าง

ที่คิดว่าเรียนเพื่อไปเป็นนักบิน เพื่อเป็นช่าง หรือบางคนก็งงไปเลยว่าทำอะไรได้คิดแต่ว่า

ชื่อมันเท่ดี ก็ขอตอบแบบสิ้นคิดอีกว่า เรียนเพื่อเป็น วิศวกรอากาศยานครับ อันว่าวิศวกรไม่ได้

หมายความว่าเราจะเรียนไปซ่อมบำรุงโดยตรง ไม่ได้เรียนเพื่อให้เข้า cockpit ไปแล้ว ใช้ instrument

ได้ทุกตัว ชนิดแทบจะบินแทนนักบินได้ ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิด วิศวกรก็คือผู้ที่ทำการออกแบบ

โดยใช้ศาสตร์ต่างๆที่เกี่ยวข้อง และใช้ศาสตร์อีกหลายๆด้านในการ prove ว่าการออกแบบของเรานั้น

มีความปลอดภัย พิสูจน์ได้ทางวิทยาศาสตร์  และสามารถผลิตได้จริง ดังนั้นถ้าจำกัดความง่ายๆก็คือ

สาขานี้ เรียนเพื่อเข้าใจถึงหลักการออกแบบอากาศยาน ครับ

 

ใครที่อยากเรียนเกี่ยวกับช่างอากาศยานผมแนะนำ สถาบันการบินพลเรือน ที่นั่นเค้ามีแผนก

ด้านการเป็น operator หรือผู้ที่จะไปลงมืิอทำงานในเครื่องบินจริงๆครับ ทั้งช่างด้านต่างๆ ไฟฟ้า

แม้กระัทั่งไปทำงานในหอควบคุมการบิน ก็มี

 

ใครที่อยากเป็นนักบิน เรียนอะไรก็ได้ เพราะตามกำหนด spec ด้านการศึกษาของนักบินนั้น

คือแค่จบป.ตรี ดังนั้นไม่ต้องมาลำบากเรียนอะไรยากๆก็ได้ครับ เอาเวลาไปถนอมสายตาดีกว่า เหอๆ

 

เรียนยังไง

ณ ขวบปีที่ผมยังเรียนอยู่สมัยนั้น จะต้องสอบเข้าผ่านทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์บางเขน

(ชื่อเต็มๆที่ใช้ในการเลือกคณะตอน entrance) เข้ามาปี 1 ก็ต้องเรียนด้านวิทยาศาสตร์ทั่วไปก่อน

ทั้งคณิตศาสตร์ที่เรียน 2 ปี เทอมละตัว ฟิสิกส์ทั่วไป 1 ตัว เคมีทั่วไป 1 ตัว (ไม่มีชีวะครับ

ใครเกลียด bioแบบผม สบายใจไำด้ ) นอกนั้นก็วิชาพื้นฐานอื่นๆที่ควรเรียน เช่น ภาษาไทย สังคม

อะไรเทือกนี้เมื่อจบปี 1 ก็เอาเกรดมาเลือกภาควิชาที่ต้องการ แต่ไม่ได้เอามาจากทุกวิชานะครับ

เราจะเอามาจากวิชาในคณะเท่านั้น นั่นแปลว่าถึงจะเก่ง ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย ก็ไม่ได้เอามาช่วยตรงนี้

แต่ช่วยแค่เกรดเฉลี่ยรวมเท่านั้น

เมื่อขึ้นปี 2 ก็สังกัดภาควิชาไป ก็จะมีเรียนวิชาเฉพาะกันมากขึ้น แต่หลายๆตัวก็ยังเรียนรวมกันหลายๆภาคอยู่

เช่น static , dynamics เป็นต้น การเรียนโดยรวมก็เป็น lecture มี labทีได้ไปเล่นอะไรสนุกๆ

(และ make ผลการทดลองเล่น อิอิ)กันบ้าง มีการบ้าน การ project ย่อยไปตามแต่ละวิชาครับ

พอปี 4 จะมี project จบ ที่ทำกันกลุ่มละ 3-4 คน ด้วยหัวข้อที่แตกต่างกันออกไป

 

เรียนอะไรบ้าง

แบ่งศาสตร์หลักๆของการบินได้เป็น

- โครงสร้าง(structure) เรียนเกี่ยวกับความแข็งแรงของวัสดุ คำนวณความแข็งแรงของโครงสร้างต่างๆ

เช่น I-beam รับแรงทางตรงได้เท่าไหร่ แรงเฉือนได้เท่าไหร่ หรือถ้าจะยึดแผ่น metal sheet กับ beam

ต้องยิงหมุดยึด(rivet) กี่ตัว ตำแหน่งไหนบ้าง เป็นต้น

- เสถียรภาพการบิน(flight mechanic & stability) คำนวณว่าเครื่องบินในแบบต่างๆ มีปัจจัยด้านการบิน

อะไรบ้าง เช่น หนักเท่านี้ ต้องใช้แรงยกเท่าไหร่  ปีกต้องเป็นอย่างไรจึงจะพอ , ใช้ความเร็วแค่ไหน runway

ยาวเท่าไหร่ถึงจะยกตัวขึ้น , จุดศูนย์ถ่วงอยู่ตรงไหนถึงจะเสถียร, บินเอียงได้มากแค่ไหน ยกหัวได้มากแค่ไหน

หันหัวได้เร็วแค่ไหน เป็นต้น (เรื่อง mechanic ไม่เท่าไหร่ ยิ่งเกี่ยวกับการบินเหนือเสียงนี่ยิ่งสนุกครับ ชอบมาก

แต่เรื่อง stability ผมโคตรงงเพราะมันเรียนด้าน statics และ dynamics 3 มิติ โอ้ว ก๊อด )

-  ออกแบบ(design) เรียนด้านการออกแบบกันทั้งลำ เช่น spec ว่าให้นั่งได้ 4 ที่นั่ง จะยาวเท่าไหร่ดี

ปีกกว้างยาวแค่ไหน วางแพนหางยังไง เป็นต้น

- การขับดัน(propulsion) หลักๆก็เรียนหลักการและการคำนวณเกี่ยวกับเครื่องยนต์ gas turbine รวมไปถึง

การออกแบบ เช่น ออกแบบ blade ยังไง ไม่ให้พัง, ต้องการให้เครื่องบินที่หนักเท่านี้  บินเร็วได้เท่านี้

เครื่องยนต์ต้องแรงแค่ไหน มี compressor กี่ชั้น เป็นต้น

 

- สาขาที่เรียนเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้าง?

ก็ตามตัวครับ เป็นวิศวกร ทั้งจะไปออกแบบเครื่องบินเล็กๆก็ได้ หรือถ้าอยากทำงานสายการบิน

ก็จะเน้นด้านซ่อมบำรุงมากกว่า เช่น การวางแผน maintenance ในระยะต่างๆ รวมทั้งถ้าเจอ case แปลกๆ

ก็ต้องไปหา solution มาด้วย ว่าจะซ่อมหรือแก้ไขยังไง ให้สายการบินกระทบน้อยที่สุด ซึ่งในขั้นนี้วิศวกร

จะเป็นผู้วางแผน และออกแบบวิธีปฏิบัติงาน แล้วให้ช่างผู้ชำนาญการไปลงมือครับ

 ขอเน้นย้ำตรงนี้ว่าจะเห็นได้ว่าช่างกับวิศวกรนั้น ทำงานคนละส่วนและมีความสำคัญแตกต่างกัน

ไม่ใช่ว่าใครจะเป็นนายหรือหัวหน้าใครนะครับ อย่าเข้าใจผิด

 

- บอกเคล็ดลับการเรียนในสาขานี้อย่างคนมีกึ๋นมา 1 ข้อ

อันนี้ก็บอกง่ายทำยากอีกแล้ว คือ ขยัีนๆแหละครับ ทั้งการอ่าน จด ฟัง ทำความเข้าใจ

ขยันทำโจทย์ และอีกข้อคือ ควรมีความสนใจหลายๆด้านของการบินไม่ใช่ด้่านวิศวกรรมอย่างเดียว

แต่ควรศึกษาสิ่งที่เกี่ยวข้องด้วย เช่น หลักการคิดของการออกแบบสนามบิน องค์กรที่ออกกฏข้อบังคับต่างๆ

ไม่ใช่จบไปไม่รู้จัก ICAO หรือ FAA เลย ซึ่งมีจะผลเวลาไปทำงานครับ

 

- อยากบอกน้องๆ ที่จะเลือกคณะนี้ว่า

น้องๆคงเคยได้ยินว่าสาขานี้หางานยากใช่มั้ยครับ? ผมขอบอกเลยว่า มันก็จริงนั่นแหละ

ฉะนั้นเตรียมใจไว้ด้วยว่าหนทางมันอาจไม่ไ้ด้ง่ายอย่างที่คิด แต่ก็ไม่ใช่จะไม่มีงานให้ทำเลย

ขอเพียงใจรักและรอบรู้ เชื่อว่า งานด้านนี้ มีที่ว่างเพียงพอสำหรับน้องๆครับ

 

ข้อมูลทั้งหมดอาจไม่ตรงกับในปัจจุบันนะครับ เพราะจบมานานพอควรแล้ว ทั้งหลักสูตร

และสถานการณ์ต่างๆอาจมีเปลี่ยนแปลง อ่านแค่พอเป็นแนวทางในการเรียน ให้เห็นภาพกว้างๆก็พอครับ

ถ้าใครสงสัยอะไรเพิ่มเติมอีักก็หลังไมค์มาได้ ถ้าอะไรรู้ก็จะตอบใ้ห้ครับ

 

แต่ออกตัวไว้ก่อนว่าผมไม่ได้ทำงานด้านนี้โดยตรง ฉะนั้น คงรู้อะไรที่มันลึกๆไม่ได้นะฮะ